zondag 1 juni 2014

Jumbo Sinaasappelsap: plagiaat of tijdloos ontwerp?

Mijn oog viel laatst op de nieuwe pakken sap van het Jumbo huismerk. Mijn aandacht werd onbewust getrokken, aangetrokken door gevoelens van nostalgie. Ik herkende in de Jumbo pakken het goeie ouwe Appelsientje van weleer. Het Appelsientje uit de tijd van Goudappeltje en Fruitdruifje, uit de tijd van mijn jeugd.

Dit re-design van de Jumbo sappakken komt in een tijd, dat nostalgie goud waard is. Dat zien we nota bene terug in de laatste reclame van Appelsientje zelf: “Al 40 jaar het beste onder de zon” (http://www.youtube.com/watch?v=Tnk6hXMZmq4)

Ontzettend slim dus van Jumbo, om de oude pakken van Appelsientje als Jumbosap weer op het schap te zetten!

De overeenkomsten zijn stuitend:

Om te beginnen is het Jumbo-pak voor de gelegenheid van langwerpig en smal, weer richting traditionele “Tetra Brik” baksteenproporties teruggebracht. Maar wat natuurlijk het meest in het oog springt, is het kleurgebruik: oranje-wit-oranje met de productnaam netjes gecentreerd in een oranje font. En ook aan de detaillering hebben de meestervervalsers van Jumbo de nodige zorg besteed. We zien nagenoeg dezelfde hele en halve sinaasappels, een vergelijkbaar kwaliteitsstempel, én bijna dezelfde slogan “100% puur sap” vs. “puur en ongezoet” op de pakken terugkomen.



Is hier sprake van inbreuk op het merkenrecht van Appelsientje? Nee. Jumbo past een aantal heel gangbare en generieke grafische elementen toe. Het is zogezegd een weinig origineel, maar tijdloos ontwerp.

Is hier dan sprake van plagiaat? Misschien. Zullen we ooit weten of dit een bewuste of onbewuste voltreffer is?

Is dit een voltreffer? Ik denk van wel. Bewust of onbewust een geniale strategie voor Private Labelaars: recycle het ontwerp van je A-merk marktleider, liefst uit de kindertijd van de huidige shopper, en je scoort punten voor nostalgie en vertrouwen!

dinsdag 20 augustus 2013

Lay’s Deep Ridged: Toch maar liever weer Superchips!

Met de hete adem van huismerken in hun nek, worstelen merkfabrikanten met de vraag: Hoe blijven wij de koningen van “Value for Money” een stapje voor?

Meerwaarde creëren is dan het devies, want op kosten kunnen deze merkfabrikanten het spelletje natuurlijk nóóit winnen. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, getuige de recente Europese innovatie van Pepsico: Lay’s Deep Ridged (Walkers Deep Ridged, Lays XTRA Onduladas).

Ik stel me zo voor dat dit project ontstaan is uit de technologische ontwikkeling van state-of-the-art vlijmscherpe messen, waarmee aardappels flinterdun in allerlei vormen kunnen worden gesneden. Research & Development helemaal door het dolle heen, natuurlijk, patent aangevraagd, en het hogere management enthousiast gemaakt. “Dít”, zo zullen ze gezegd hebben, “dít kunnen Private Labelaars zomaar niet namaken!”

Anderzijds zal Pepsico natuurlijk de strategie hebben gehad om “de consument” méér beleving, een multi-sensorische “experience” van chips te geven.

En tenslotte zal men heel goed hebben begrepen, dat mensen niemand 225 of 200 gram chips koopt of eet, maar gewoon “een zak”. En met chips die méér ruimte inneemt, zoals chips met “ridges twice as deep”, is zo’n zak natuurlijk veel sneller vol en verkoop je voor dezelfde prijs veel minder gefrituurde aardappel.

En zo werd Deep Ridged geboren. Chips die er anders uit ziet, die anders aanvoelt in de mond, die anders kraakt, die anders smaakt… kortom: avontuurlijke chips voor een jonge, actieve doelgroep.


Maar… de nodige TV-reclames met skaters, wall climbers, facebookpagina’s  en outdoor campagnes op jongerenfestivals ten spijt, het is te verwachten dat zélfs de prijs-ongevoelige doelgroep van jongeren deze chips uiteindelijk links laat liggen. Deze sensationele nieuwe beleving is helaas niet zo uniek en avontuurlijk als wordt beloofd (maar wel 67% duurder) en na de eerste kennismaking zal niet snel een herhalingsaankoop volgen.

Pepsico is er met deze innovatie vooral in geslaagd om mijn interesse in het aloude Superchips weer aan te wakkeren. Superchips doet wat Deep Ridged belooft én is -vreemd eigenlijk- ook nog eens een slordige 10% voordeliger  dan gewone chips.




woensdag 19 juni 2013

De drie nieuwe P’s van eieren

Waarom er in dozen eieren bijna steevast een los veertje zit? Ik kan niet anders dan denken dat dat pluimpje één van de P’s is van de eier-marketing mix.

En daar is sinds vandaag –althans mijn observatie dateert van vandaag- voor vrije uitloopeieren nóg een P bijgekomen: de P van polychroom.



Want de vrije uitloopeieren die ik vandaag kocht, waren niet zoals ik van batterij- en scharreleieren gewend was  monochroom, maar juist een bonte verzameling van wit, beige en verschillende tinten bruin. Dat gaf mij een goed gevoel: géén uniforme legfabriekseieren, maar puur natuur!

What’s next? Een niveautje hogerop, biologisch, heb ik zo tot mijn grote schaamte nog nooit geprobeerd, maar het zou logisch zijn, wanneer die niet alleen in kleur, maar ook in grootte zouden verschillen, pluriform, met misschien hier en daar een verdwaalde dubbele dooier...

De drie nieuwe P's van eieren: Pluriform, Polychroom en met een Pluimpje!